|
غزلی از دکتر جلال
خالقی مطلق
چه دیر آمد و...
چه دیـــــر آمد و بر دل نشســــت و زود برفت
چهآتشی بهمن افکند و خود چو دود برفت
نــــــرفت تا به زبان درسِ مهــرِ او خـــــــواندم
چــو مهر او به دلم گـــــشت تاروپود برفت
مرا نبــــود غمی، گــــــر که بود انـــــــدک بود
ز دیــــــده خــــواب ربود و غمم فزود برفت
شبـــــان من همه از ماه من درخشــــــان بود
کشیــــــد ماه مرا پردهای کبــــــــود برفت
بهکنج خویش نشسته،سرم بهپیشهء خویش
دری گشـــود و به من چهرهای نمود برفت
ز عمر رفتــــه اگـــر نام مانـــــده بــــود و دلی
برفت و از پی او آنچـــه مانـــــده بود برفت
هــــزاربار ز خود پرســـــم این ســـــخن از نو
چه دید بد ز من و یا ز من شنـــــــود برفت
شگفت نیست که شد شعر من سرود مُغان
که آنکه در دل من نغمــــــه میسرود برفت
بههـــرکجا که تویی، نازنیـــن من خوش باش
که دود اگـــــر ز دلـــــم، بر زبان درود برفت |
