نوف سایت ادبی نوشین شاهرخی

بازگشت به صفحه قبل

سپاسگزاری

جلال خالقی مطلق

از همه‌ی دوستان و همکاران عزیز، بانوان نیلوفر احمدپور، نوشین شاهرخی و آقایان دکتر محمود امیدسالار، دکتر ابوالفضل خطیبی، دکتر جلیل دوستخواه، مسعول لقمان، دکتر رضا مرادی غیاث‌آبادی و خسرو ناقد که بنده را به مناسبت هفتادسالگی‌ام به پیامی گرم نواخته‌اند از بن دل سپاسگزارم و برای همگی آنها از خداوند بزرگ تندرستی و توفیق آرزومندم.

هفتادسال گویی به یک چشم‌زدن گذشت:

آری، آری، چـــه زندگـی زود گذشـــت          گویـــی که نبــود یا دمــی بود، گذشــت

گفتیم ز آتشش دمـی گـرم شـــدیــم          آتش همه دود بــود و چــون دود گذشـت

آری زود گذشت و بر سر کار و کارها گذشت و چون به خود می‌نگرم می‌گویم:

بنگر که ز من کنون چه برپامانده‌ســـت        در دست چه‌ام ز شــور دریا مانــده‌ست:

روز و مـــــه و ســـال آب دریا را خـــورد          یک بادیه شوره‌زار بر جــای مانده‌ســت!

و با این‌همه:

مــــن در دل خود بــــس آرزوهـــــا دارم         با خویشــــــتنم بــــگومــــــگوهــــا دارم

پیمانه‌ی عمر پر شـد افسوس افسوس        بــا بــــاده هنــــــوز گفتــــــگوهــــا دارم

و هنوز کارهای ناکرده مانده است و در رگ تاک باده‌ی ناخورده بسیار، اگر کلاغ پیر امان دهد:

نشــسته است خزان مرا کلاغـــی پــیر        که هرچه پیشه‌کنم، پیسه‌می‌زند بم‌وزیر:

چو اهل گردم، خواند که زود باشد، زود!       چو عشق ورزم، خواند که دیر باشـد، دیر!