دکتر جلیل دوستخواه                            

فرّ ِ گيتي فروز ِ ايراني

«خوش خبر باشــی ای نسیم ِ» وطن                             كه رسانــدی نویـــــد ِ وصـل به مـــــن!
مـــــژده دادی ز ِ  شاهـــــنامـــــه ی ما                             پارســـی ی ِ دَری چـــــــكامه ی مـــــا

كه به نشـــــرش زدند دسـتْ درســــت                             زیــــن سپــس در وطن توانش جُُست
 نام ِ فردوسی اش به پیشانی است                            ســـــند ِ افتـــــخار ِ ایرانـــــــی اســــت
باد بر خـــالقـــــی ســــــپاس  و درود                              كه چُنیـــن گوهـــــری به گنــــج  فزود
كرد مـــــتن ِ حماســـــــــه ویرایــــــــش                              زو كــــــــهنْ گنـــــج، یافـــت پیرایش
آفــــــــرین ِ وطــــــــن بر این اســــــــتاد                              كین گرانْ پیشــــــــكش به مــردم داد
باد سرسبز این  ســـــــِتُرگْ درخـــــــت                              كه تــــــوان بُرد در پناهَــــــش رَخــــت
هـــــــــــمره او امیـــــدســـــالارست                              كــــــش دریـــــن رهروی بهین یارست

 یـــــاور ِ دیــــــگرش خطیـــــــبی دان                              نـــــــام ِ او را بــــــــه آفــــرین برخـــوان

هــــــم درودی بـــه بجــــنوردی بــــاد                               كه بر این نـــــــامه، مُـــــهر ِ نشر نهاد
مام ِ میــــــــــهن كـــــنون فــــرازَد سـر                               با چُنــــــین  زادگـــــــان ِ دانــــــــشور
كــــــــــه چُنین خدمتی به چامه كنــند                             سعــی در نشــر ِ شاهـــــنامه كننـد
تا بخـــــــــوانند مـــردمان شــــب و روز                              سخــــــــنان ِ حكیــــــم ِ پنـــــدآمـــــوز
درس ِ آزادگــــــــــی بیامــــــــــوزنـــــــد                               گوهــــــر ِ معـــــــرفت بینــــــدوزنــــــد
خِــــــــــــرَد و دانــــــــش و وطن خواهی                              آدمـــــــــی خویـــــی و دلْ آگاهــــــی
آشــــــــــتی جویی و گریز ز جنــــــــــگ                              نامْ بُــــــرداری و ستیـــــز به ننــــــگ
پاس ِ فرهــــــــــــنگ و فرّ ِ میـــــــهن ِ را                              سر و جـــــــان را بدادن و تــــــــــن را
فیــــــــــض بخـش است آن مهینْ چامه                              نقش ِ فردوسـی است و شهنامه
از پـــــس یك هزاره رنـــــج و درنـــــــــگ                              می درخـــشد كـنون به جلوه و رنگ
فرّ ِ گیتــــــی فروز ِ ایرانــــی است                              گوهر ِ تاج ِ فخر ِ انســـانی است
باد فرخـــــنده تا جـــهان بر جاست                              كه نشانی ز فرّ ِ میـــهن ِ ماست